Αφιερωμένο στα πεσμένα φύλλα.

Ζωγραφισμένο και αφιερωμένο σε όλα τα πεσμένα φύλλα, με συμπάθεια και συμπόνια για τις στιγμές που χτυπάνε το έδαφος, δίχως κάποιο χέρι να απλωθεί προς το μέρος τους. Σε όλα τα φύλλα που παρατηρούν εκείνα που πέφτουν, και νοιώθουν ευγνωμοσύνη γιατι ακομα βρίσκονται στα κλαδιά τους. Με συμπάθεια και συμπόνια για την στιγμη που ο αέρας θα τα πάρει και αυτά μακριά.

Σε οσους μελαγχολούν και σκέφτονται κάποια παλιά αγάπη σήμερα, μια παρασκευή ενός Φεβρουαρίου ανάμεσα σε τοσες άλλες παρασκευές. Γιατι ένα δάκρυ δεν θα γράψει ποτε ιστορία. Γιατι παρατηρούμε και θαυμάζουμε πάντα τα φυλλα στα δέντρα και ποτε τα πεσμένα, επάνω στα οποία πατάμε. Αφιερωμένο στα πεσμένα φύλλα λοιπόν. Όσοι βγείτε απόψε, πιείτε μια γουλιά στο όνομα τους.

Ήταν κάποτε ένας άνθρωπος που δεν μπορούσε να πει τη λέξη “αγάπη”.

.

.

Ήταν κάποτε ένας άνθρωπος που δεν μπορούσε να πει τη λέξη “αγάπη”.  

Όχι ότι δεν έκανε “πράξεις αγάπης”. Τη λέξη “αγάπη” δεν μπορούσε να ξεστομίσει μα ούτε και τα παράγωγά της για να λέμε την αλήθεια. Μόνο να τη γράφει μπορούσε. Και έγραφε πολύ. Έγραφε μέρες και νύχτες. Έπειτα, πήγαινε και κάρφωνε τις λέξεις του στα πιο απίθανα σημεία της πόλης:μέσα στους βρώμικους υπονόμους, κάτω από ετοιμόρροπες γέφυρες, πάνω σε κατεδαφισμένα σπίτια…  

Εκεί πολλές φορές βρέθηκε η λέξη “αγάπη”, γραμμένη πάντα με μαύρο και σαν να κατηφόριζαν τα γράμματά της έτσι όπως ήταν βαλμένα άτακτα το ένα δίπλα στ’ άλλο. Θαρρείς και ξέφευγε η “αγάπη” κι έπεφτε από το δεύτερο άλφα της και μετά.Αυτό, εθεωρήθη κάπως ανάρμοστο.

Αυτό και το μαύρο χρώμα. Πού ακούστηκε να γράφεται η “αγάπη” ,με μαύρο χρώμα; Έγινε σούσουρο στην γκρίζα πολιτεία Ποιος ήταν αυτός που τόλμησε να προσβάλει την αγάπη του για την αγάπη με τις πράξεις του;

Στο δικαστήριο που μαζεύτηκε όλη η πόλη, είπαν όλοι πολλές φορές την λέξη “αγάπη” δια το πιστόν. Πρώτα ένας ένας κι εν συνεχεία όλοι μαζί, δυνατά και καθαρά, κοιτάζοντας στα μάτια τον ένοχο. Εκείνος όμως στάθηκε αμετανόητος. Δεν την ξεστόμισε ούτε για μια φορά.Οι δικαστές φοβήθηκαν πως η δίκη θα έπαιρνε εις μάκρος.Του απεδόθη το ακαταλόγιστο και αφέθη ελεύθερος υπό όρους περιοριστικούς: θα παρακολουθούσε μαθήματα “πράξεων αγάπης προς τον συνάνθρωπο” τα οποία προέβλεπε ένα πρωτοποριακό κοινοτικό πρόγραμμα.

Πήγαινε τακτικά στα μαθήματα αυτά, σάμπως μπορούσε να κάνει κι αλλιώς; Ωστόσο δεν μιλούσε ποτέ. Μόνο άκουγε και πού και πού χαμογελούσε με πίκρα, κάτι που οι συμπολίτες του έβρισκαν ιδιαζόντως ανάρμοστο.

Σε λίγο καιρό κουράστηκαν ν’ ασχολούνται με την περίπτωσή του. Απεφάνθησαν τελικώς πως ήταν ένας τρελός. Κι έτσι απέκτησε κι η πόλη τον τρελό της που δεν είχε. Γιατί, κάθε πόλη έχει ανάγκη από έναν τρελό ώστε να αποδεικνύει “την αδιασάλευτη κι επικρατούσα και ισχύουσα και ακλόνητη και απαρασάλευτη και ανώτερη και ανθρώπινη λογική της”.  

…Ήταν κάποτε ένας άνθρωπος που δεν μπορούσε να πει τη λέξη “αγάπη”.

Οι άλλοι άνθρωποι τον λέγανε δυνατά τρελό.

Εκείνος δεν τους είπε ποτέ υποκριτές γιατί σιγά σιγά έπαψε εντελώς να μιλάει.
Κάπου άκουσε πως τα πάντα είναι “θέμα οπτικής γωνίας” και χαμογέλασε. Απ’ το χαμόγελό του έσταξε μια στάλα πίκρα που κύλησε στο δρόμο και σχημάτισε με μαύρα γράμματα τη λέξη αγάπη.

Το πρωί που την είδαν οι κάτοικοι, ταράχτηκαν. Δεν καθάριζε με τίποτα. Απεφάνθησαν πως έπρεπε να ασφαλτώσουν εκ νέου. Έτσι η πόλη μας απέκτησε καινούργιους δρόμους.

Μια αφίσα παλιάς ταινίας, ένας πυρογραφος, ένα ντουλάπι, και μια προδιαγεγραμμένη έξωση.

Πριν από λιγες μερες, όντας φοιτητής, είχα βγει σαν παιδί κι εγώ να πιω κρασάκι με μια φιλη. Η εν λογω φιλη τυχαίνει να μενει στο διαμέρισμα ακριβως πανω από αυτό που νοικιάζω εγω.

Τα ήπιαμε λοιπον, είπαμε τον πονο μας, γελασαμε. Εφτασε η ωρα 2 και ειπαμε να γυρισουμε νωρίς στα σπιτια μας. Εδώ να κάνω μια μικρή επισήμανση, επειδη δεν πίνω καθολου συχνα, όταν πιω λιγο κρασακι (κοινώς στο δεύτερο ποτήρι ή μπορεί και στο πρωτο) γίνομαι γιουχου. Ντιρλα. Ντεφι. Κουδούνι.

Θα μπορουσα να παραθεσω και αλλα μουσικα όργανα αλλα νομιζω το πιάσατε το νοημα. Εκεινη την νυχτα λοιπον, μολις η Δήμητρα μπήκε στο δικο της σπιτι και εγω στο δικο μου, ειδα τον πυρογραφο μου να μου κλείνει ύποπτα το ματι. Ειχα δει και μια αφισα στον δρομο που εμοιαζε πολύ με σκηνή από ταινια του 50… Τα αποτελεσματα τα βλεπετε εδώ, όπως σας τα παρουσιάζω, σε μικρογραφία.

Αυτό που δεν βλεπετε εδώ είναι το που ακριβως συνετελέστη το έγκλημα. Η εν λογω πυρογραφια λοιπον, είναι το ντουλάπι της κουζινας μου. ….ευτυχώς ο ιδιοκτήτης, ο κυριος γιωργος, λαβαίνει τα χρήματα του στο εξωτερικό (εχει να πατήσει ελλαδα αρκετα χρονια)… όμως μπορεί να διαβάζει blogs. Ευτυχώς εχω ανανεώσει πρόσφατα το διαβατήριο μου.

Υ.Γ. : επειδή εχω μαθει να πληρώνω τις ζημιες που προξενώ, ο κυριος Γιώργος –περα από το αστείο του πραγματος- θα πληροφορηθεί το ατυχές συμβάν από εμένα. Εχω να κανω ομως την παρακάτω δήλωση : Κυριε Γιώργο, αν το διαβάζετε αυτό, εσεις θα πάρετε τα λεφτά για την ζημιά, αλλά εγω θα κρατήσω το ντουλάπι!

Το soundtrack της μέρας.

Keane – Put it behind you

“…It’s funny how it’s easy to forget her face…. you hide the cracks the facts will find you, turn your back and leave the past behind you….” 

Dream Theater – Another Day

“…If you are looking for a silent sky, you won’t find it here look another way… you won’t find it here, so die another day…………..”